کوله پشتی ات جامانده

اشاره ی سرخ

با بوسه آفتاب

تا سرزمین صبح

بال زنان می رفتی

آنسان

که نسیم کلام تو

تولد شکوفه های طراوت را

                                    بشارت می داد   

                 ***

 

وقتی

در انحناء لحظه ها

مانند باران

 بال کوچ می گشودی

حضور تبسّم بر لبهایت

مرگ هوای مانده را

                                   نجوامی کرد

                 ***

بی گمان

وقتی که ماندن من

بوی حقارت می داد

پروازت

باشمیم رازی که چکاوک وار

زمزمه می کردی

برای ستاره ها

                            

خواندنی بود

              ***

ومن در کوره راه تردید

با اشاره سرخ تو

چراغ  روشن فردا را

                                    یافتیم

             ***

مفقودالاثر

 

با نام تو آهنگ سحر می ماند

ازداغ تو خونی به جگر می ماند

در سینه ی شب اگر چه مفقود شدی

ما گم شده ایم ازتواثر می ماند

             

شهيد

 

تو آوای خوش مرغان عشقی

انیس لاله ای دیوان عشقی

طلوع آفتابی سرخ رنگی

شهیدی زنده ی میدان عشقی

 

 

جاويد الاثر

شود آیا نظری بر گل روی توکنم

زنگاه ترخود می به سبوی تو کنم

گل لبخند تو چون زینت باغ دل ما

تن بی جان سحرزنده به بوی تو کنم

وعده ی وصل بهار و گل اگرشیرین است

من  بهار و گل دل طلعت موی تو کنم

تو اگر یوسف دوران ، دل ما را طلبی

دل شب روشن ازآن الفت وخوی تو کنم

دل به صحرا بزنم تا به شقایق برسم

بهترین غنچه ی  گل هدیه به کوی توکنم

 

شعبان زلیکانی (گلکارمازندرانی)

تاریخ تولد:3/11/1339

 

دودانگه . روستای استخرسر 


نظرات کاربران
غلامی 1392/02/15
با سلام و خداقوت کار شما بسیار زیبا است فقط اگر می توانیدحداقل تصاویر شهدای جعفرکلاراباوصیت نامه وزندگی نامه آنها،زمان ومکان شهادت و...راقراردهید.تشکر
تصویر روز
سخن شهدا
  • شهید علی اکبر اکبری (روستای پرکوه): برادرانم امام را تنها نگذارید و حامی انقلاب اسلامی و اسلام و قرآن باشید.
شعر روز
عشق بود و جبهه بود و جنگ بود
عرصه بر گُردان عاشق تنگ بود
هر که تنها بر سلاحش تکیه کرد
مادری فرزند خود را هدیه کرد
در شبی که اشکمان چون رود شد
یک نفر از بین ما مفقود شد
آنکه که سر دارد به سامان می رسد
آنکه که جان دارد به جانان می رسد
دیده ام ، دستی به سوی ماه رفت
بی سر و جان تا لقاءالله رفت
زندگیمان در مسیر تیر بود
خاک جبهه ، خاک دامنگیر بود
آنکه خود را مرد میدان فرض کرد
آمد از این نقطه طی الارض کرد
هر که گِرد شعله چون پروانه است
پیکر صدپاره اش بر شانه است
تن به خاک و بوی یاسش می رسد
بوی باروت از لباسش می رسد
دشمن افکنهای بی نام و نشان
پوکه ی خونین شده تسبیحشان
کار هرکس نیست این دیوانگی
پیله وا می ماند از پروانگی
سایت های مرتبط